|
Integratie? Hoe makkelijk is dat? |
Integratie? Hoe makkelijk is dat?
Sergeï was naar een film geweest met een kennis uit het asielcentrum en
toen er een pikante scène in voor kwam had die man luidruchtig
geprotesteerd...
S. was hier niet over te spreken, zijn mening: als je in een ander land
wil wonen, moet je je aanpassen aan de gewoonten van dat land en niet
je eigen cultuur willen opdringen. Dat klinkt aannemelijk maar is er
niet ook zoiets als uitwisseling? Verrijking? Hier in CaféCombinne
leren we toch juist veel van elkaars cultuur en gewoonten? De
Nigerianen hebben een groot gezin, de oudste is 17, de jongste nog een
baby. Zij willen niet dat hun kinderen vergeten waar hun ouders en
grootouders vandaan komen, maar dat ze Nigeria leren kennen en ook de
waarden die daar gelden, zodat ze van alles het beste kunnen overnemen.
In Nigeria bijvoorbeeld is elke gebeurtenis aanleiding tot feesten en
dansen! En iedereen glimlacht daar en is vriendelijk! Ja, dat kunnen
wij hier in ons verzuurde landje best wel gebruiken!
Maar onze Boliviaanse deelneemster vindt “waarden doorgeven” niet zo
evident: met de normen die zij van thuis kent, krijgt ze vandaag geen
vat op haar tienerzoon, die hier is geboren. Hij wil niet weten van
Bolivië, hij heeft daar geen voeling mee en helemaal geen zin om erover
te horen praten. Dat zorgt voor conflicten want de mama weet niet hoe
ze moet reageren op alle nieuwe trends die tieners hier beleven.
Opvoeden is hier helemaal anders dan wat zij in Bolivië zelf
leerde. Gehoorzamen of respect voor ouderen, dat is hier niet aan
de orde, klaagt ze. Ik ontmoette haar in de stedelijke bibliotheek en
we kozen samen wat boeken over opvoeden. Ze was in de wolken: de boeken
bleken heel toegankelijk en ze brachten haar heel wat inzichten bij, ze
voelde zich helemaal opgekikkerd! De Nigeriaanse mama vroeg haar om de
titels door te geven want zij wilde die boeken ook wel lezen!!
Maar integratie, is dat iets wat de Belgen zélf eigenlijk wel
aanvaarden? Op school is sinds enkele jaren een interculturele
dag ingevoerd. Klinkt heel goed maar... “Plots kreeg mijn zoontje te
horen: jij komt uit een ander land, breng morgen iets mee van je land.”
Hoezo ik kom uit een ander land? Hoezo, ik ben anders dan mijn
vriendjes? De juf had wellicht geen idee hoe hard dat aankomt voor een
kind dat zich alleen Belgisch weet, in niets anders is dan zijn
klasgenootjes, nauwelijks weet heeft van de afkomst van zijn ouders
(hij was toen nog heel jong). Die juf besefte niet hoe genadeloos de
andere kinderen kunnen zijn tegenover iemand die “anders” is. De mama
is nog altijd heel boos op de juf maar ze kon er niet met haar over
gaan praten, zij sprak toen nog geen Nederlands en aan de ingang van de
school hangt een bord met dikke letters: hier spreken wij uitsluitend
Nederlands... Ondertussen heeft ze lessen Nederlands gevolgd en in
CaféCombinne kan ze nu haar verhaal eindelijk kwijt!
|
Getuigenissen 
